سیستم مش، مجموعهای از دستگاهها است که با همکاری یکدیگر یک شبکه وایفای یکپارچه و قدرتمند را ایجاد میکنند. برخلاف روترهای سنتی که سیگنال را از یک نقطه واحد پخش میکنند، سیستم مش از یک روتر اصلی و چندین نود (Node) یا ماهواره تشکیل شده است که در نقاط مختلف محیط قرار میگیرند. این نودها با یکدیگر صحبت میکنند تا پوششدهی اینترنت را مانند یک پتوی سراسری روی کل محیط گسترش دهند.
در سیستم مش، هر واحد اضافی که در نقاط مختلف قرار میدهید یک نود است و این نودها هستند که با واحد اصلی تبادل داده میکنند. مسیر ارتباطی بین نودها و واحد اصلی را بکهاول میگویند که میتواند بیسیم یا کابلی باشد. بکهاول بیسیم نصب را ساده میکند، اما اگر فاصله زیاد باشد یا دیوارهای ضخیم وجود داشته باشد ممکن است بخشی از ظرفیت وایفای صرف ارتباط داخلی بین نودها شود. بکهاول کابلی معمولاً بهترین گزینه برای پایداری و کاهش تأخیر است و دقیقاً همینجا نقش سوئیچ پررنگ میشود.
بیشتر بخوانید: کدک بلوتوث چیست؟
در حالی که سیستم مش وظیفه گسترش شبکه بهصورت بیسیم را دارد، سوییچ مسئول مدیریت و گسترش اتصالات کابلی است. اگر تعداد پورتهای LAN پشت مودم یا روتر شما پر شده است و میخواهید دستگاههای بیشتری مثل کامپیوتر، کنسول بازی، دوربین مداربسته و چاپگر را با کابل به شبکه متصل کنید، به یک سوییچ نیاز دارید. سوییچ مانند یک چندراهی برق هوشمند عمل میکند که دادهها را دقیقاً به دستگاه مقصد میرساند و از ایجاد ترافیک بیهوده در شبکه جلوگیری میکند.
بسیاری از کاربران سیستم مش را با اکستندر (Range Extender) اشتباه میگیرند، اما تفاوت عملکرد آنها بسیار زیاد است. اکستندرها صرفاً سیگنال روتر را دریافت و مجدداً با کیفیتی پایینتر پرتاب میکنند و معمولاً یک نام شبکه جدید مثلاً Home-Wi-Fi_EXT میسازند. این یعنی وقتی در محیط راه میروید، گوشی شما مدام باید بین شبکه اصلی و شبکه اکستندر قطع و وصل شود. اما در سیستم مش، تمام نودها تحت یک نام شبکه (SSID) واحد فعالیت میکنند و جابجایی بین آنها کاملاً هوشمند و بدون قطعی انجام میشود.
بیشتر بخوانید: تفاوت مودم، روتر و اکسس پوینت
این دو فناوری، راهکار و مدل پیادهسازی متفاوتی دارند. همانطور که گفته شد، در سیستم مش چند نود تحت یک مدیریت یکپارچه کار میکنند و یک شبکه واحد با یک نام میسازند؛ هدف این است که پوشش وایفای در کل محیط یکدست باشد و کاربر هنگام حرکت تا حد ممکن بدون دردسر بین نودها جابهجا شود. اما اکسسپوینت معمولاً یک نقطه دسترسی مستقل است که از طریق کابل شبکه به روتر/ سوییچ وصل میشود و در همان نقطه وایفای ایجاد میکند؛ اگر چند AP در محیط داشته باشید، با اینکه میتوان آنها را با یک نام مشترک تنظیم کرد، اما کیفیت «رومینگ» و اینکه دستگاه کاربر چقدر سریع و هوشمند بین اکسس پوینتها جابهجا شود محدود است.
بیشتر بخوانید: اپلیکیشنهایی برای زندگی آرامتر
برای چیدمان، نودها را طوری قرار دهید که هر نود سیگنال مناسبی از نود قبلی یا واحد اصلی بگیرد؛ قرار دادن نود در نقطهای که خودش سیگنال ضعیف دارد مشکل را حل نمیکند. اگر امکان کابلکشی دارید، اولویت با بکهاول کابلی است تا هم تأخیر کمتر شود و هم ظرفیت وایفای برای کاربران آزاد بماند. هنگام خرید، به پشتیبانی از استانداردهای جدید وایفای، تعداد باندها، پورتهای شبکه و امکانات مدیریتی مثل شبکه مهمان و کنترل والدین توجه کنید. برای شبکههای خانگی و اداری کوچک، یک سوئیچ ساده هم میتواند مکمل بسیار کاربردی برای مش باشد.
تکنولوژی شبکه به سرعت در حال پیشرفت است تا تجربه کاربری ما را بهبود بخشد. سیستمهای مش با حذف نقاط کور، آزادی عمل در جابجایی را فراهم میکنند. همچنین سوییچها با مدیریت اتصالات کابلی، پایداری شبکه داخلی را تضمین میکنند. اگر به دنبال ارتقای زیرساخت اینترنت خود هستید، انتخاب بین این ابزارها بستگی به نیاز شما به اتصال بیسیم وسیع و یا اتصال کابلی متعدد دارد.
